FAV 3+1: Dirk Blanchart (Luna Twist, Monobird, hemzelf (10 albums + 1 onderweg))

Selah Sue - This World (2010)

Dirk: "Little woman, very big voice. Voor mij wellicht de strafste single van het voorbije decennium, heeft het allemaal: killer groove, die bas (!), die James Bond akkoorden, die stem en performance, excellente productie. Ik hoop dat ze snel die post-natale bigband fase achter zich laat en terug dit soort essentiële songs gaat brengen."

T.C. Matic - With You (1981)

Dirk: "Ik hou van die tegelijk donkere en scherpe early 80's industrial sound, vooral door de synthesizers, zoals ook te horen op pakweg Theme for Great Cities van Simple Minds. Altijd een licht getroubleerde relatie met TC Matic gehad, wegens zelfde periode / management / platenfirma / zoektocht naar publiek als Luna Twist, en waarbij wij meestal op de 2e plaats kwamen. Maar tegelijk altijd een topband gevonden, no doubt about that. Wat niet wegneemt dat als ik Arno heel toevallig tegen het lijf loop en hij me

-nog maar eens (zucht)- vraagt 'wie ziede gie nu were?' ik altijd even de aandrang voel om hem een milde kopstoot uit te delen. Jarenlang op college bij de jezuïeten traint je om dat soort impulsen vakkundig in bedwang te houden :-)."

The Wallace Collection - Fly Me To The Earth (1969)

Dirk: "Radioherinneringen, late 60's. De diepe melancholie van het refrein trof me midscheeps in mijn kinderjaren. Electric Light Orchestra kwam so to speak lichtjaren na Wallace Collection wat het ritmisch en inventief gebruik van strijkers in popsongs betreft. Sterk periode-gebonden hippie qua tekst (blijkt nu :-) maar zoals meestal ontdek ik pas veel later waarover die gaat. Het is altijd eerst het ganse pakket, de urgentie van de stem, de melodie, de groove die mij in een song trekt. Best contradictorisch omdat ik zelf heel veel aandacht aan mijn teksten besteed."

dirk Blanchart - Mindsurfin' (1995)

Dirk: "Eveneens de titel van een album van mij, werd deze song nooit opgepikt door de radio (hoe zou dat komen, Blanchart :-).... Het is de vreemde eend in de bijt op dat album, bijna 7', een spontane jazz-meets-Doors improvisatie. Getriggerd door mijn net tot baritongitaar omgebouwde '63 Jazzmaster, en als trio live opgenomen en ter plekke geschreven samen met drummer Cesar Janssen en bassist Vincent Pierins. Achteraf heb ik ook de tekst à l'improviste erop gedeclameerd, en ben naar New York getrokken om saxofonist Bob Franceschini er zijn ding te laten op doen, met als uitgangspunt 'it's basically in B, play what you feel' en hem opgenomen zonder dat hij de song zelfs maar 1 keer gehoord had. Dat geeft een spanning aan de track waar ik heel erg van hou, ik wil zeker ooit nog eens een volledig album op deze manier bij mekaar spelen en schrijven."